ZIE JE WEL?? IK BEN DOM!!

  • Daar sta ik dan…bij de juf en ik moet de tafels opzeggen zodat ik weer een sticker kan verdienen voor mijn tafeldiploma.
    .
    Maar het lukt niet…niet eens 1×7 komt eruit…Ik sta helemaal verlamd bij de juf en weet het echt niet meer.
    .
    Ik voel de tranen opkomen! Heb ik daar zo hard mijn best voor gedaan met mama??
    .
    Thuis wist ik de hele tafel zo op te zeggen maar nu in de klas, waar iedereen mij kan horen en zien lukt het niet. Zie je wel! Ik kan het toch niet!!!
    Boos en verdrietig loop ik terug naar mijn tafeltje, ik heb echt zo hard geoefend, elke dag samen met mama de tafel van 7 erin gestampt. Maar die stomme tafels willen maar niet blijven hangen.
    Ik ben dom, want waarom lukt het niet bij mij maar wel bij al die andere kinderen in mijn klas??
    .
    Ik zie dit nog steeds gebeuren, kinderen die helemaal gefrustreerd raken omdat het maar niet lukt om bijvoorbeeld die tafels erin te krijgen. Ze doen er alles aan en oefenen heel veel, hebben er buikpijn van of het ze wel gaat lukken. En dat alles zorgt er juist voor dat er heel veel stress omheen hangt waardoor het echt niet lukt om te leren of iets te onthouden.
    .
    Ik kwam er ook achter dat stampen bij mij niet goed werkt, want juist doordat ik er zo’n druk op legde en er eigenlijk al vanuit ging dat het me toch niet zo lukken, want ik was tenslotte dom, lukte het me ook niet. Ik werd bevestigd in mijn eigen gedachten.
    Maar juist die gedachten, die druk en stress, die zorgde ervoor dat het niet lukte…, want mijn brein had helemaal geen ruimte om iets te leren of te onthouden. Mijn brein zat in de overlevingsfase en mijn lichaam stond paraat om te vechten, vluchten of bevriezen. En dat is wat er bij mij gebeurde, ik bevroor letterlijk waardoor het niet lukte.
    .
    En dat is wat er bij veel kinderen gebeurt, de lat ligt zo hoog en ze moeten zoveel oefenen waardoor:
    🪁het niet leuk meer is
    🪁ze bij elke fout de bevestiging krijgen dat het ze toch niet lukt
    🪁ze nog meer hun best gaan doen
    🪁ze er juist geen zin meer in hebben, want het lukt toch niet
    🪁ze een steeds korter lontje hebben en om alles boos of verdrietig worden
    .
    Dus dat jij je kind steeds meer boos/verdrietig/gespannen ziet worden en het naar school gaan een steeds grotere uitdaging wordt.
    .
    Daarom vind ik het zo belangrijk om naast het leren, aan ontspanning te werken, waardoor ze meer gaan voelen, zodat je lijf voelt wat ontspanning is en niet meer de hele tijd hoeft te denken aan vechten/vluchten of bevriezen. Maar dat je dat ook af en toe even los mag laten, zodat je kunt groeien in wie je bent en weer open staat om nieuwe dingen je eigen te maken.
    .
    Ik zou willen dat ik dat als kind had gevoeld, dat mijn lijf zich mocht ontspannen om juist tot leren te komen. Dat ik lekker in mijn vel had gezeten en dat niet alles zo’n grote strijd was geweest om te komen waar ik nu ben en dat is psychomotorisch kindercoach en juf.
    Wat er dan juist wel weer voor zorgt dat ik dit aan kinderen mag leren, dat ze mogen zijn wie ze zijn en dat leren leuk is!
    .
    In mijn praktijk start ik daarom ook altijd met het weer lekker in je vel zitten, dat de basis om tot leren te komen goed is en vanuit die basis (ontspanning) gaan we weer leren. Wil je meer weten?? Neem eens een kijkje op mijn website of stuur me een berichtje voor een gratis kennismakingsgesprek.
    .
    En mocht jouw kind nu echt worstelen met die tafels…weet dan dat ik iets leuks heb om deze in 5 weken geautomatiseerd te krijgen. En nee niet met stampwerk maar juist op een leuke, bewegende en effectieve manier.

Ken je dat…dat je iets doet en alles valt op zijn plek?

Ik had dat al 4 jaar geleden bij het volgen van de opleiding psychomotorisch kindercoach, daar voelde ik aan alles dat ik met iets bezig was wat helemaal klopte. In mijn werk als leerkracht zag ik zoveel kinderen die soms net dat ene zetje nodig hadden om weer op weg geholpen te worden. Maar in de klas heb je daar als leerkracht niet altijd de tijd voor en hoe zou het dan zijn als ik dat kan doen in mijn eigen praktijk. Waar ik kinderen mag begeleiden die het even lastig vinden op de basisschool.
.
Bij de opleiding psychomotorisch kindercoach heb ik op een hele andere en mooie manier leren kijken naar wat er achter het leer- of gedragsprobleem zou kunnen zitten. Om kinderen te laten zien en voelen dat ze veel meer zijn dan dat leer- of gedragsprobleem en dat ze die stempel niet zijn!
.
Soms denk ik wel dat kinderen tegenwoordig allemaal een stempel krijgen, is het geen ADHD, ADD of dyslexie dan is het wel faalangst.
.
Ik ga nu niet zeggen dat deze stempels allemaal niet waar zijn en dat al die kinderen niets hebben, want dat denk ik niet. Maar soms moeten we eerst even verder kijken voordat we er een stempel of oordeel op plakken. Bijvoorbeeld ook met de leerachterstand vanwege corona, natuurlijk is het voor het kind het beste als het lekker naar school kan om daar onderwijs te krijgen, samen met vriendjes en vriendinnetjes te zijn. Maar als je heel eerlijk kijkt, dan ging het misschien voor corona ook al niet zo goed op school en heeft het thuisonderwijs aan jou als ouder laten zien wat je eigenlijk al dacht.
.
Maar nu even terug naar dat alles op zijn plek valt… want in mijn werk vind ik het juist zo mooi dat ik verder kijk dan het leer- of gedragsprobleem. Als eerste kijk ik naar het kind, wat het allemaal WEL kan en daarna ga ik terug naar de basis. We gaan samen aan de slag om te kijken of de basis om tot leren te komen goed is gelegd, want als er een bouwsteen mist of nog niet zo goed werkt dan gaan we JUIST daarmee op een bewegende manier aan de slag. Zodat die basis weer staat als een huis en het leerproces weer op gang komt.
.
En nu komt die extra steen die op zijn plek viel bij mij… afgelopen half jaar heb ik de opleiding SOS KINDEREN EN EMOTIES gevolgd en na het maken van al mijn opdrachten volgde deze maand mijn eindgesprek. Tijdens deze opleiding en het eindgesprek leerde ik hoe belangrijk het is om je emoties te begrijpen en te uiten. Wij als volwassenen moeten onze kinderen leren dat het hebben van emoties erbij hoort en dat hier niets VREEMDS of RAARS aan is. Daarnaast is het ook aan ons als volwassenen om kinderen te leren omgaan met emoties, ze te laten zien we ze zijn.
.
Al die extra tools en informatie ga ik meenemen in mijn werk met kinderen, want ik kan wel werken aan de basis maar als het kind nog niet goed leert wat emoties zijn en dat je emoties mag laten zien en voelen, dan gaat die basis nooit helemaal als een huis staan.
.
Juist doordat de emoties en alle bouwstenen een plekje hebben gekregen, gaan kinderen weer lekker in hun vel zitten. Ze krijgen weer vertrouwen in wie ze zijn en wat ze kunnen. Dat ze mogen zijn wie ze zijn en dat leren weer leuk is!
.
Samen gaan we aan de slag zodat jouw kind weer teruggaat naar de basis om van daaruit weer grote stappen vooruit te zetten.
.
Weer weten of wil je even sparren, weet dat een kennismakingsgesprek altijd gratis, vrijblijvend en gemakkelijk gemaakt is. Neem contact met me op via info@groeienopeigenkracht.nl of stuur me een berichtje va het contactformulier.

.
Wie weet tot snel!

WEEK TEGEN PESTEN…

Half 9 en ik huppel met een grote glimlach het schoolplein op, het lijkt alsof ik met heel veel plezier naar school ga en veel zin heb in de dag. Maar niets is minder waar…
.
Ik zit in groep 7 en zou het liefste thuisblijven, weggestopt onder een dekentje zodat ik niet meer naar school hoef. Want school is echt niet leuk, de kinderen in mijn klas lachen mij uit, sluiten me buiten en laten mij voelen dat ik niet belangrijk ben, dat ik stom ben. En het kan ook, want zelfs de leerkracht helpt hieraan mee. Door mij altijd de schuld te geven en me in de klas uit het groepje apart te zetten en daar dan nog een extra opmerking over te maken.
.
Maar is het mijn schuld?? Nee vaak dagen de andere kinderen uit mijn groepje mij stiekem uit, net zolang totdat ik er iets van zeg, waardoor de juf boos op mij wordt. Maar uitleggen heeft geen zin, want ze gelooft mij toch niet…
.
Ik heb dat wel geprobeerd, 1 keer toen moest ik na schooltijd blijven om erover te praten met de juf, op haar uitnodiging. Maar denk je dat ze naar mij luisterde?? Nee hoor, ze deed ondertussen hele andere dingen zoals het nakijken van schriften en luisterde maar met een half oor naar mijn verhaal. En uiteindelijk zei ze dat ik het zelf allemaal uitlokte… Ik kreeg dus weer de schuld.
.
Hierdoor voelde ik mij nog meer alleen en ging ik geloven dat het mijn schuld was, dat vriendschap niet voor mij was en vooral dat ik niet belangrijk genoeg was.
.
Maar liet ik het merken? Nee ik stopte al mijn emoties weg en deed net alsof ik met plezier naar school ging, dat het leuk was. Maar ondertussen werd ik steeds stiller, teruggetrokken en durfde ik niets meer te zeggen, vooral niet over hoe ik mij voelde, want dat was toch niet belangrijk.
.
Door het jarenlange pesten (want dit gebeurde niet alleen in groep 7), ging ik steeds meer denken dat het echt aan mij lag, dat ik alles fout deed, dat vriendschap niet voor mij was weggelegd en dat ik een stom meisje was. Want dit is wat pesten met je doet! Het verandert je zelfbeeld en laat je zelfvertrouwen zakken naar een dieptepunt en je neemt het de rest van leven mee.
.
Ik heb het uiteindelijk kunnen omdraaien en het is juist mijn drijfveer geworden om kinderen echt te zien en echt te begeleiden, eerst als leerkracht maar later bij het opzetten van mijn praktijk. Want elk kind verdient het om met plezier naar school te gaan, lekker in haar vel te zitten, te weten wie ze zelf is en zeker om te voelen dat zij ertoe doet.
.
Dat zij belangrijk is!
.
Helaas gebeurt het pesten nog steeds, ik hoop oprecht dat er ooit een einde aan al die pesterijen komt! Daarom vind ik het ook goed dat er deze week aandacht voor is, dat het op scholen besproken wordt en dat er veel aandacht voor is in de media.
.

Ik had gewild dat ik veel eerder hulp had gekregen en niet pas toen ik al aan het werk was, zodat ik ook tijdens mijn schoolcarrière met veel positieve zin naar school had kunnen gaan, lekker in mijn vel had kunnen zitten en had geweten dat het niet aan mij lag!
DAT GUN IK KINDEREN OOK! Door ze nu te coachen wil voorkomen dat kinderen hier tijdens hun hele schoolloopbaan last van hebben! Laat ze NU weten dat ze belangrijk zijn! Daar hebben ze hun hele leven profijt van!
.

Denk je nu na het lezen van mijn verhaal, ik herken mijn dochter hierin? Weet dat je bij mij terecht kunt. Ik zie, voel en hoor je en samen gaan we ervoor zorgen dat je kind zich weer lekker in zijn voel voelt zitten. 

JIJ KUNT DAT NIET…

  • Ken je dat gevoel dat je niet begrepen wordt…
  • Ken je dat gevoel dat je je niet geloofd voelt…
  • Ken je dat gevoel dat je zo je best doet maar dat het toch niet lukt…
  • Ken je dat gevoel dat je denkt ik kan het toch niet…
  • Ken je dat gevoel dat je denkt ik ben dom…

Ik wel en heb het ook jarenlang gelooft en gevoelt. En nog weleens komen deze gevoelens naar boven en ga ik twijfelen aan alles. Maar gelukkig heb ik geleerd hoe ik hiermee kan omgaan.
Maar helaas zie ik nog steeds heel veel kinderen o.a. bij mij in de praktijk die dit ook denken en voelen.

  • Ik word niet begrepen…
  • Ze geloven me toch nooit…
  • Ik doe zo mijn best, maar het lukt toch niet…
  • Ik kan het niet…
  • Ik ben dom…

En dit zijn dan nog maar een paar uitspraken die ik in mijn praktijk vaak hoor, elke keer weer breekt mijn hart.

Want hoe kan het dat kinderen dit geloven?

Ik heb wel een idee, want ik heb dit zelf ook meegemaakt toen ik op de basisschool zat. Daar was een leerkracht die zei; rekenen dat kun jij niet, daar ben jij te dom voor. Ik kan je vertellen, als een leerkracht dit tegen je zegt, dan raakt dit je diep. Zo diep dat je dit gaat geloven.

Nu heb ik gelukkig geleerd dat dit helemaal niet klopte, ik had alleen wat meer tijd nodig en wat extra uitleg. En als de leerkracht dit toen had gedaan, had ik veel meer zelfvertrouwen gehad.

Ik kan dan ook niet geloven als ik hoor, dat dit nog steeds gezegd wordt tegen kinderen. Als bijvoorbeeld het lezen of rekenen niet lukt. Hoe erg is dat! Want is het niet juist de bedoeling dat wij kinderen zelfvertrouwen geven, dat wij ze leren hoe ze iets eigen moeten maken, dat wij ze leren te kijken naar alles wat WEL lukt. Om ze zo uit te laten groeien tot zelfverzekerde volwassenen.

Door dat ene zinnetje, valt het zelfvertrouwen zo naar beneden dat het vaak ook zijn doorslag geeft bij de andere vakken. Zeker als het over lezen gaat, want als je niet kunt lezen, hoe moet dat dan met die rekensommen of tijdens de les aardrijkskunde? Dat gaat dan ook niet lukken, want je kind denkt en voelt ik kan toch niet lezen.

Bij mij heeft het lang geduurd voordat ik ging geloven dat ik het wel kan en dat kwam pas, doordat anderen mij het gevoel gaven dat het lukte, dat ik er wel goed in was. Doordat zij in mij geloofden en mij dit ook gingen voelen, door mij het zelf te gaan laten ervaren. Natuurlijk niet meteen met super lastige sommen, maar klein zodat ik die succeservaring op ging doen. En elke keer als er een succeservaring was, gingen we een stapje moeilijker en zo ging ik zien en voelen dat ik het wel kon.

De grootste succeservaring deed ik op toen ik voor de klas kwam te staan, want ik bleek het juist heel goed te kunnen uitleggen EN ik snapte de kinderen goed die het maar een struggel vonden dat rekenen. IK ZAG/ZIE DEZE KINDEREN…

Alleen al door ze te zien, zag je het zelfvertrouwen langzaam terugkomen.

Dit is nu ook precies waarom ik het werken in mijn praktijk zo leuk vind, want hier mag ik elke keer weer 1 op 1 met een kind werken of in kleine groepjes. En het enige dat ik doe is… IK ZIE ZE en ik geef ze vertrouwen, vertrouwen in wie ze zijn en in wat ze kunnen.

Meer weten over mijn werkwijze? Neem gerust contact met me op, dit is altijd gratis en vrijblijvend en dan leg ik uit wat ik doe en wat ik eventueel voor jullie kind kan betekenen.

SOMMEN MEPPEN MET DE SPLITSINGEN TOT 10

Wat heb je nodig?

Wat gaan jullie doen?

  • Nadat je alle kaartjes hebt uitgeknipt kunnen jullie aan de slag.
  • De grote kaarten (waarop alleen een antwoord staat) die leg je verdeeld over de tafel of de grond.
  • De kaartjes waar de sommen op staan, worden door elkaar geschud en op een stapel gelegd, maar je kunt ze ook in een kom doen en er elke keer grabbelend een kaartje uitpakken.
  • De som die op het kaartje staat wordt voorgelezen en de kinderen met de vliegenmepper, meppen zo snel mogelijk het juiste antwoord. Was je als eerste EN heb je het antwoord goed, dan mag je het sommenkaartje houden.
  • Wie heeft er aan het einde de meeste sommenkaartjes verzameld?

IK HOU VAN JOU…

Dat zijn woorden die vaak of soms lastig zijn om uit te spreken.
.
Ik had dat ook, het heeft echt wel even geduurd voordat ik deze woorden tegen mijn man durfde en kon zeggen. Dat ik het niet durfde zat hem vooral dat ik bang was om mezelf open te stellen / kwetsbaar te maken. Ik had een grote muur om mezelf heen gebouwd, omdat ik al zo vaak gekwetst was en omdat ik niet geloofde dat iemand mij leuk zou vinden. Gelukkig is dit allemaal goed gekomen en zijn we nu al weer 8 jaar samen en hebben we een geweldige dochter.
.
Toen onze dochter geboren werd zag ik het boekje ‘Raad eens hoeveel ik van je hou?’. Dit boekje staat vol liefde. Kleine Hazeltje probeert te vertellen hoeveel hij van grote haas houdt, maar grote haas overtreft hem hierin telkens weer. Dit prentenboek is één van haar lievelingsboeken en wordt nog steeds vaak voorgelezen. Ze heeft het er ook vaak over en ze kan uit het niets zeggen; mama ik hou van jou tot de maan en weer terug. Dan stroomt mijn hart echt over van liefde.
.
Maar die woorden IK HOU VAN JOU, ik vond het echt lastig om deze tegen iemand anders te zeggen. Maar misschien nog wel lastiger om deze woorden tegen mezelf te zeggen.
.
Ik hou van jou…tegen jezelf zeggen??
.
Dat is echt een stuk lastiger en zeg ik eigenlijk ook niet tegen mezelf. Dit zeggen vind ik echt heel moeilijk! Terwijl het juist zo belangrijk is om van jezelf te houden. Want er is niemand mooier en belangrijker dan jijzelf!
.
Maar van jezelf houden vinden we vaak lastig, want we hebben altijd heel veel kritiek op onszelf, wat we doen, hoe we eruit zien, het kan altijd beter en mooier. We kijken niet hoe mooi we eigenlijk zijn.
.
Dit zie ik ook om mij heen gebeuren met jonge meisje op de basisschool en ook met moeders. Wij vrouwen zijn heel erg kritisch op onszelf maar ook naar de ander. We zeggen maar alles alsof het allemaal maar mag. Ik zie het op de sociaal media kanalen en op tv, er heerst zoiets van het kan altijd mooier en beter, je bent nooit goed genoeg.
Terwijl ik dan nu juist denk wanneer ben je dan wel goed genoeg? Wanneer ben je perfect? Hou je, als je perfect bent, wel van jezelf?
.
Zeg je pas ‘Ik hou van jou’ tegen zelf als je perfect bent?
.
IK HOOP HET TOCH NIET!!
.
🪁Laten we kijken naar alle mooie en positieve dingen bij onszelf!
🪁Laten we onze dochters leren dat je zelf ALTIJD belangrijk bent.
🪁Laten we onze dochters leren dat je WEL van jezelf mag houden ongeacht wat een ander daar van vindt!
🪁Laten we onze dochters leren dat je mag zijn wie je bent en dat je dan al perfect bent.
🪁Laten we onze dochters leren dat we altijd mooi zijn.
.
Ik begin met het plakken van een post-it op de spiegel met daarop de woorden IK HOU VAN JOU! Zodat ik deze, als ik ‘s morgens wakker wordt, als eerste lees en als ik ‘s avonds naar bed ga als laatste lees.
.
Want pas als je zelf voelt wat deze woorden met je doen…dan kun je het ook veel mooier tegen iemand anders zeggen!
.

NEE…IK KRIJG MIJN RAPPORT

Het is vrijdagmiddag en ik mag de rapporten meegeven, heel veel kinderen in de klas vinden het leuk en spannend en kunnen niet wachten totdat het zover is.
.
Maar ik zie jou ook, je duikt een beetje weg, probeert je te verschuilen, want jij vindt dat rapport helemaal niet leuk! Jij wilt er helemaal niet inkijken. Denkt hoe moet ik dit straks aan mijn ouders laten zien? Want jij bent bang voor wat erin staat, vast allemaal onvoldoendes, dat je alles fout doet en dat je thuis echt meer moet gaan oefenen. En dat je misschien wel blijft zitten.

En dat begrijpt je niet, want je werkt zo hard en doet zo je best, maar het wil gewoon niet lukken. Thuis, JA thuis, weet je alle antwoorden na het oefenen en overhoren, maar zodra je dan de toets op school krijgt weet je niets meer, alles vergeten. Bij elke toets heb je buikpijn, want hopelijk ben je nu niet alles vergeten.
.
En die buikpijn…die is nu heel erg.
.
Ik als juf ga vrolijk starten…want ik maakt er altijd een feestje van. Voordat ik het rapport geef vraag ik altijd of je zelf al iets kunt zeggen waar je heel goed in bent, en dit mag alles zijn. Daarna zeg ik altijd iets positiefs, omdat ik het belangrijk vind om naar de positieve dingen te kijken, want ik zie dat iedereen heel hard werkt en zijn best doet.
.
Ook jij komt aan de beurt en je komt verlegen en voorzichtig naar mij toelopen en ik vraag “waar ben jij goed in”, maar dat antwoord vind je al moeilijk, er komt toch iets uit “VOETBALLEN” juf. En dan begin ik mijn praatje, dat ik zo trots ben op jou omdat ik zie hoe hard je ervoor werkt, dat het lezen steeds beter gaat en dat die cijfers er nu echt wel inzitten.

Ik zie je verbaast kijken, want ik zeg niets over dat de cijfers niet oké zijn of dat je meer moet oefenen.
.
Nee, ik vertel wat JIJ allemaal hebt gedaan, wat er allemaal WEL is gelukt, hoe klein dat stapje ook is. Want ook al is de groei misschien heel klein, hij is er wel. En juist naar DIE GROEI moeten we kijken.

.
Ik snap natuurlijk dat het ook om cijfers moet gaan of CITO uitslagen, maar kijken we ook nog naar het kind? Het kind is geen cijfer…het is een kind…dat zich nog ontwikkelt, dat werkt aan zijn zelfvertrouwen, dat leert wat zijn valkuilen zijn en ook zeker wat ZIJN KWALITEITEN zijn.
.
In mijn gesprekje met het kind gaat het niet over cijfers, maar om de kwaliteiten en groei die het kind de afgelopen periode heeft doorgemaakt. Want daar groeien ze van en leren ze om ook te kijken naar alles wat er wel goed gaat. Ook al is het rapport misschien niet zo goed en zijn er echt een hoop verbeterpunten en moet er thuis en in de klas extra geoefend worden. Vaak weet het kind dat ook zelf wel. Maar laat hem KIJKEN naar de dingen die wel goed zijn en laat ze die ook zelf benoemen. Juist die kleine dingen kunnen enorm helpen in het zelfvertrouwen, en dat zelfvertrouwen hebben ze weer nodig om zich lekker in hun vel te voelen zitten, en dat lekker in je vel zitten draagt weer bij aan betere leerprestaties op school.
.
Bij mij in de praktijk is dat net zo, kinderen horen zo vaak waar ze slecht in zijn of wat ze niet kunnen. Terwijl ik altijd start met wat ze wel kunnen, waar zijn ze goed in, wat vinden ze leuk, wat kunnen ze al wel. En van daaruit bouwen we verder stapje voor stapje.
.
Ik zie je weglopen, toch een beetje trots en iets zelfverzekerder dan toen je naar mij toeliep om je rapport te halen.
Als ik je dan naar je moeder op het schoolplein zie lopen, zie ik een blij kind die niet meteen zijn rapport geeft maar die ik wel zie zeggen dat de juf trots op hem is in wat hij allemaal al WEL kan. 

.
Meer weten over mijn werkwijze? Of kan jouw kind wel wat positiviteit en zelfvertrouwen gebruiken? Neem dan contact met me op en dan kijk ik graag met jullie mee.

ALLE KINDEREN VAN NEDERLAND HEBBEN NU AL EEN ACHTERSTAND….

Wat een stom gezegde is dat eigenlijk een achterstand hebben, want elk kind leert en ontwikkelt zich op zijn eigen manier en niveau.
.
En toch hoor je dit op het moment overal…de kinderen van Nederland hebben nu door het thuisonderwijs een achterstand. Natuurlijk snap ik, dat het in deze tijd extra lastig is om inzicht te houden in wat je kind allemaal kan en wat je kind nodig heeft. Om dan nog maar niet te spreken over de motivatie om thuis te gaan leren in plaats van lekker te gaan spelen. Of wat dacht je van jou als vader en moeder die ineens de leerkracht zijn, dat is ook wennen.
.
Maar door heel hard te gaan roepen alle kinderen hebben een achterstand werkt ZEKER NIET MEE aan hun motivatie en ook niet aan de motivatie van jullie als ouders.
.
Want wat heeft het allemaal dan voor zin, als ze nu toch al achterlopen?

.
Ik snap het en zal het ook zeker niet ontkennen dat er een verschil is tussen wat ze waar leren. Er is verschil in wat ze leren tijdens het thuisonderwijs en wat ze leren als ze gewoon in de klas op school zitten. Dit is niet hetzelfde en dat hoeft ook niet. En natuurlijk snap ik dat jij als ouder ook gewoon je eigen werk moet doen en dat dit allemaal niet handig is, maar je doet je best, net zozeer als dat je kind zijn best doet en de leerkrachten om dit alles voor elkaar te krijgen.
.
Probeer deze tijd ook eens te kijken naar je kind, hoe leert je kind, waar heeft je kind behoefte aan? Misschien fleurt je dochter nu juist wel helemaal op omdat ze geen stress en onrust ervaart vanuit de klas. Of zie je je zoon veel beter in zijn vel zitten omdat hij nu niet de hele tijd geconcentreerd moet zitten in de klas maar ook even lekker buiten kan voetballen of spelen met de lego. En vergeet niet dat bouwen, voetballen, kleien, knutselen, spelletjes spelen ook manieren zijn om tot leren te komen.
.
Denk maar eens aan een rekenles over wegen en meten, stuur je kind de keuken in om een taart te bakken. Eerst een recept uitzoeken (lezen en taal), dan een boodschappenlijstje maken (schrijven), naar de winkel om alle ingrediënten te kopen (rekenen en met geld leren omgaan). Daarna thuis aan de slag met alle ingrediënten om hier een mooie taart van te maken (wegen, rekenen, begrijpend lezen). En wat misschien nog veel zwaarder weegt in dit alles, is het zelfvertrouwen, want hoe denk je dat je kind zich voelt als hij dit alles zelf heeft gedaan. Ik denk TROTS op zichzelf en op het eindproduct wat hij heeft neergezet, om dan nog maar niets te zeggen over daarna gezellig met de hele familie bij elkaar zitten met een kopje thee en een stuk zelfgemaakte taart. Geeft meteen een positieve sfeer thuis.
.
Wat wil ik hiermee nu zeggen; gooi dat thuisonderwijs maar de kast in en de kinderen hoeven niets meer te leren??
.

Nee natuurlijk niet! Maar ik probeer wel te zeggen ben niet te streng voor jezelf en voor je kind. Jullie doen jullie best en meer kunnen jullie niet doen. En bovendien GENIET ook van deze tijd samen!

HELP! JE GAAT ZO SNEL….

En dan heb ik het niet over een rondje hardlopen (dat doe ik niet 😉), maar over jezelf voorbijlopen. Want dat doe ik nogal eens…en JA dan word ik ook vaak weer teruggefloten. Ik ga dit bijvoorbeeld merken aan dat ik kribbiger ga reageren of dat mijn lichaam niet altijd meer doet wat ik graag wil. Nu heb ik zelf geleerd om goed naar mezelf te luisteren en heb ik ook een man die af en toe zegt, misschien moet je even iets gaan bakken. Want hij weet, maar ook ik, dat als ik ga bakken mij dit enorm helpt. Ik vind het zoiezo heel erg leuk, maar ik merk dat ik dan ook ontspan en even met alleen het bakken van de taart of koekjes bezig ben. Heerlijk vind ik dat!

Kinderen hoor ik het ook vaak zeggen… maar dan de juf gaat zo snel. Ik snap het niet meer of ik houd het lezen niet bij. En dan denk ik, wat jammer is dat! Want niet elk kind gaat op hetzelfde tempo, het ene kind snapt de rekensommen sneller dan een ander kind of het ene kind leest in een AVI 6 en het andere kind leest in AVI 4. Dat kunnen grote verschillen in de klas zijn. En voor kinderen vaak heel herkenbaar…want ook onderling wordt daar over gesproken en dat is niet altijd op een aardige en lieve toon. Of ze gaan zichzelf met de ander vergelijken, terwijl ze dan niet meer zien waar zij juist goed in zijn.

Voor kinderen waar het te snel voor gaat is dit jammer en heel vervelend! Want zij krijgen hiervan vaak een deuk in hun zelfvertrouwen en vinden het naar school gaan vaak niet zo leuk meer. Dit kan zich uiten in clownesk gedrag tot heel stil en teruggetrokken en niets meer durven zeggen. Maar ik zie ook kinderen die juist heel veel zeggen en zo hun onzekerheden overschreeuwen of op een negatieve manier hun aandacht gaan vragen.

NEGATIEVE AANDACHT IS OOK AANDACHT.

Maar even terug naar die kinderen waar het veel te snel voor gaat, die het niet meer kunnen bijbenen.  Thuis is er dan ook vaak meer stress omdat ze extra huiswerk krijgen en de ouders er vaak een dubbelrol bij krijgen, namelijk die van leerkracht. Terwijl ze thuis JUIST moeten ontspannen en opladen voor de volgende schooldag. EN thuis is ook om lekker te spelen en even niet met school bezig te zijn. Maar hierdoor zijn deze kinderen ALTIJD met school bezig, en krijgen ze er vaak steeds minder vertrouwen in dat ze het wel kunnen en laten ze hun koppie vaak nog meer hangen.

EN DAT IS ZO JAMMER!!

WANT:

  • Elk kind is ergens goed in
  • Elk kind heeft zijn eigen kwaliteiten en bijzonderheden
  • Elk kind leert op een andere manier
  • Elk kind leert op zijn eigen tempo

Laten we met elkaar proberen weer eens te kijken naar hoe de kinderen echt zijn, waar ze goed in zijn, wat ze leuk vinden en ze (af en toe) lekker te laten spelen. Want als een kind alleen maar hoort waar het NIET goed in is… dan gaat het dat ook geloven. Maar als je het kind laat ervaren waar het wel goed in is … dan gaan ze dat voelen EN ervaren en JUIST daarvan krijgt hun zelfvertrouwen een enorme BOOST!

Denk je nu na het lezen van dit stuk… ja ik voel me thuis ook alleen nog maar leerkracht in plaats van moeder. Neem dan contact met me op, want wellicht kan ik dat stukje leerkracht bij jullie vandaan halen zodat JIJ als moeder weer die leuke moeder kan zijn!

De klimmuur op…ECHT NIET!!

Nooit had ik gedacht dat ik de klimmuur op zou gaan. Maar toch gebeurde dit… en daarna voelde ik toch een moment van trots!
.
Ik weet het nog goed, de eerste dag van mijn revalidatie traject was aangebroken en daar werd tegen mij gezegd; “over acht weken klim jij op onze klimmuur naar boven.”
.
Ik dacht ECHT NIET dat gaat nooit gebeuren.
.
Op het moment dat ik met het revalidatie traject startte had ik al 2,5 jaar last van ernstige bekkeninstabiliteit. En had ik al vaak gehoord sorry hier moet je mee leren leven. En om even een beeld te scheppen, ik kon bijna niets en had de hele dag extreem veel pijn. Ik kan je vertellen als je dan te horen krijgt je moet hiermee leren leven en je bent 34 met een dochter van 2 dan stort je wereld in.
.
Maar ik gaf niet op, want ik wilde hier niet mee leren leven. Maar ik wilde graag WEER ALLES KUNNEN DOEN.
.
Maar om dan te zeggen jij klimt over 8 weken naar boven, dat kon ik niet geloven.
.
Ik begon aan een intensief traject waar in het begin vooral ontspanning voorop stond. Want mijn lichaam stond de hele dag in de OVERLEVINGSSTAND, dus de hele dag op standje aan en moest weer ervaren dat je ook kunt ontspannen. Daarnaast begonnen we weer met de basis, hoe ga je op een stoel zitten, hoe loop je de trap op of hoe moet je lopen. Van daaruit werd er geoefend en getraind en met het uiteindelijk beklimmen van de klimmuur. Wat mij toen echt een gevoel van trots gaf, ik voelde me ontspannen en had mijn lichaam op de juiste manier gebruikt.
.
Wat zij dus eigenlijk deden, ze gingen terug naar de basis. En juist doordat we teruggingen naar de basis leerde ik mijn eigen lichaam weer kennen maar ook vertrouwen op mezelf.
.
Dat is wat ik kinderen bij mij in de praktijk ook toewens weer vertrouwen hebben in zichzelf. Daarom kijk ik ook altijd naar de basis, werk ik aan ontspanning en aan het zelfvertrouwen. Want pas als die basis weer klopt kun je weer verder groeien. Groeien op eigen kracht!
.
Kan jouw kind ook wat meer vertrouwen gebruiken, voelen dat hij zichzelf weer vertrouwd neem dan contact met me op. Een kennismakingsgesprek is altijd gratis en vrijblijvend en ik denk graag met jullie mee.