Ze stond in de keuken.
Haar handen in het deeg.
Haar blik naar beneden.
En toen kwam die vraag.
Zacht. Bijna terloops.
Denk je dat ze mij wel leuk vinden?
Niet alleen de woorden raakten me.
Maar vooral alles wat eronder lag.
De twijfel.
Het zoeken naar bevestiging.
En eerlijk?
Als moeder brak er iets in mij.
Want ik weet hoe prachtig ze is.
Gevoelig. Zorgzaam. Grappig. Slim.
Maar op dat moment kon zij dat zelf even niet voelen.
En precies daar raakt het me zowel als moeder,
als in mijn werk met meiden.
Wat ik steeds vaker zie bij meiden van 9 tot 12 jaar
Meiden in groep 6, 7 en 8 dragen veel.
Meer dan we soms doorhebben.
Ze willen erbij horen.
Ze willen het goed doen.
Ze willen niemand teleurstellen.
En ondertussen…
vergelijken ze zichzelf.
passen ze zich aan.
twijfelen ze aan wie ze zijn.
Ik zie meiden die zich op school groot houden
en thuis ontploffen van vermoeidheid.
Meiden die zich kleiner maken dan nodig is.
Of juist stoer doen, terwijl ze zich vanbinnen onzeker voelen.
En steeds weer hoor ik dezelfde vraag,
in allerlei vormen:
Ben ik wel leuk genoeg?
Als moeder voel je dit meteen
Je ziet het in kleine dingen.
In een blik.
Een zucht.
Een opmerking die net iets te luchtig klinkt.
En je wilt niets liever dan dat je dochter stevig staat.
Dat ze nee durft te zeggen zonder schuldgevoel.
Dat ze fouten durft te maken.
Dat ze voelt: ik ben goed zoals ik ben.
Maar we weten ook iets anders.
Soms komt het sterker binnen
als het niet van mama komt.
Soms hebben meiden een plek nodig buiten huis.
Een plek met andere meiden.
Waar ze mogen oefenen, ontdekken en zichzelf mogen zijn.
Wat ik zie gebeuren tijdens de Ontdek je eigen bakkracht-middagen
Tijdens de Ontdek je eigen bakkracht-middagen zie ik steeds weer iets bijzonders.
Meiden die binnenkomen met spanning,
en langzaam ontspannen.
Die eerst voorzichtig zijn,
en dan steeds meer durven.
Die trots kijken naar wat ze hebben gemaakt
niet alleen het baksel,
maar ook zichzelf.
En tegelijkertijd voel ik:
dit raakt iets diepers.
Er komen verhalen.
Twijfels.
Vragen die niet in een middag opgelost zijn.
En dat is niet erg.
Dat is juist waardevolle informatie.
Het laat zien hoeveel behoefte er is aan
tijd, aandacht en herhaling.
Aan samen een stukje oplopen,
in plaats van een los moment.
Waarom er iets in ontwikkeling is
De afgelopen maanden voelde ik steeds sterker:
hier mag meer ruimte voor komen.
Meer ruimte voor zelfvertrouwen.
Meer ruimte voor voelen, oefenen en groeien.
Meer ruimte voor meiden om te ontdekken wie ze zijn
op hun eigen tempo.
De Ontdek je eigen bakkracht-middagen zijn daarin
een prachtig begin.
En tegelijk ook het startpunt van iets nieuws
dat nu langzaam vorm krijgt.
Ik ben bezig met het ontwikkelen van een verdiepend aanbod
dat aansluit bij wat ik zie, voel en hoor bij deze meiden.
Warm. Veilig. Speels.
En met bakken en creativiteit als vertrouwde basis.
Nog niet alles ligt vast.
Maar de richting is helder.
Herken jij jouw dochter hierin?
Misschien hoor jij die kleine twijfels ook.
Misschien zie je haar worsteling en haar kracht.
Misschien voel je dat ze meer mag ervaren
dat ze goed is zoals ze is.
Je bent niet de enige.
En zij ook niet.
Want uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde:
dat onze dochters niet leren wie ze moeten zijn,
maar durven voelen:
Dit ben ik.
En ik ben genoeg.
Ze stond in de keuken.
Haar handen in het deeg.
Haar blik naar beneden.
En toen kwam die vraag.
Zacht. Bijna terloops.
Denk je dat ze mij wel leuk vinden?
Niet alleen de woorden raakten me.
Maar vooral alles wat eronder lag.
De twijfel.
Het zoeken naar bevestiging.
En eerlijk?
Als moeder brak er iets in mij.
Want ik weet hoe prachtig ze is.
Gevoelig. Zorgzaam. Grappig. Slim.
Maar op dat moment kon zij dat zelf even niet voelen.
En precies daar raakt het me zowel als moeder,
als in mijn werk met meiden.
Wat ik steeds vaker zie bij meiden van 9 tot 12 jaar
Meiden in groep 6, 7 en 8 dragen veel.
Meer dan we soms doorhebben.
Ze willen erbij horen.
Ze willen het goed doen.
Ze willen niemand teleurstellen.
En ondertussen…
vergelijken ze zichzelf.
passen ze zich aan.
twijfelen ze aan wie ze zijn.
Ik zie meiden die zich op school groot houden
en thuis ontploffen van vermoeidheid.
Meiden die zich kleiner maken dan nodig is.
Of juist stoer doen, terwijl ze zich vanbinnen onzeker voelen.
En steeds weer hoor ik dezelfde vraag,
in allerlei vormen:
Ben ik wel leuk genoeg?
Als moeder voel je dit meteen
Je ziet het in kleine dingen.
In een blik.
Een zucht.
Een opmerking die net iets te luchtig klinkt.
En je wilt niets liever dan dat je dochter stevig staat.
Dat ze nee durft te zeggen zonder schuldgevoel.
Dat ze fouten durft te maken.
Dat ze voelt: ik ben goed zoals ik ben.
Maar we weten ook iets anders.
Soms komt het sterker binnen
als het niet van mama komt.
Soms hebben meiden een plek nodig buiten huis.
Een plek met andere meiden.
Waar ze mogen oefenen, ontdekken en zichzelf mogen zijn.
Wat ik zie gebeuren tijdens de Ontdek je eigen bakkracht-middagen
Tijdens de Ontdek je eigen bakkracht-middagen zie ik steeds weer iets bijzonders.
Meiden die binnenkomen met spanning,
en langzaam ontspannen.
Die eerst voorzichtig zijn,
en dan steeds meer durven.
Die trots kijken naar wat ze hebben gemaakt
niet alleen het baksel,
maar ook zichzelf.
En tegelijkertijd voel ik:
dit raakt iets diepers.
Er komen verhalen.
Twijfels.
Vragen die niet in een middag opgelost zijn.
En dat is niet erg.
Dat is juist waardevolle informatie.
Het laat zien hoeveel behoefte er is aan
tijd, aandacht en herhaling.
Aan samen een stukje oplopen,
in plaats van een los moment.
Waarom er iets in ontwikkeling is
De afgelopen maanden voelde ik steeds sterker:
hier mag meer ruimte voor komen.
Meer ruimte voor zelfvertrouwen.
Meer ruimte voor voelen, oefenen en groeien.
Meer ruimte voor meiden om te ontdekken wie ze zijn
op hun eigen tempo.
De Ontdek je eigen bakkracht-middagen zijn daarin
een prachtig begin.
En tegelijk ook het startpunt van iets nieuws
dat nu langzaam vorm krijgt.
Ik ben bezig met het ontwikkelen van een verdiepend aanbod
dat aansluit bij wat ik zie, voel en hoor bij deze meiden.
Warm. Veilig. Speels.
En met bakken en creativiteit als vertrouwde basis.
Nog niet alles ligt vast.
Maar de richting is helder.
Herken jij jouw dochter hierin?
Misschien hoor jij die kleine twijfels ook.
Misschien zie je haar worsteling en haar kracht.
Misschien voel je dat ze meer mag ervaren
dat ze goed is zoals ze is.
Je bent niet de enige.
En zij ook niet.
Want uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde:
dat onze dochters niet leren wie ze moeten zijn,
maar durven voelen:
Dit ben ik.
En ik ben genoeg.
Recente reacties