Als je dochter verdrietig, boos of onzeker thuiskomt, wil je haar het liefst meteen helpen.
· Je troost haar.
· Je legt uit waarom het meevalt.
· Of je probeert samen een oplossing te bedenken.
Logisch! Je houdt van haar en je wilt dat ze zich snel weer fijn voelt.
Maar wat veel meiden eigenlijk nodig hebben, is iets heel anders:
Dat er echt naar ze geluisterd wordt.
Zonder dat het meteen opgelost hoeft te worden.
Waarom snel oplossen vaak niet helpt
In de praktijk zie ik dit vaak gebeuren.
Een meisje zegt: “Iedereen vindt mij stom.”
Uit liefde reageren we snel met: “Dat is toch niet waar” of “Je hebt toch genoeg andere vriendinnen?”
· Alleen… wat een meisje dan vaak ervaart, is:
Mijn gevoel klopt niet
Ik word niet echt begrepen
Haar gevoel wordt (onbedoeld) weggepoetst.
Wat wel helpt: stilstaan bij haar gevoel
Wat vaak beter werkt, is eerst aansluiten bij wat ze voelt.
Bijvoorbeeld door te zeggen:
-
“Dat klinkt echt rot…”
-
“Voelde je je alleen vandaag?”
-
“Wil je vertellen wat er gebeurde?”
Je hoeft het niet meteen op te lossen. Sterker nog: dat is meestal precies wat ze niet nodig heeft.
Ze wil zich gezien, gehoord en vooral serieus genomen voelen.
Achter boosheid zit vaak iets anders
Misschien herken je dit: Je dochter komt boos thuis uit school.
En voordat je het weet zeg je: “Doe eens normaal!” of “Waarom reageer je zo?”
Boosheid is vaak niet het echte probleem, want onder die boosheid zit vaak:
-
Spanning
-
Onzekerheid
-
Het gevoel er niet bij te horen
Laatst begeleidde ik een meisje dat thuis steeds ontplofte na school. Haar moeder dacht eerst dat het vooral brutaal gedrag was.
Tot ze ontdekte wat eronder zat.
Op school hield haar dochter zich de hele dag groot. Ze was onzeker, maar liet dat niet zien.
Thuis kwam al die spanning eruit.
Vanaf het moment dat haar moeder minder ging corrigeren en meer nieuwsgierig werd naar wat eronder zat, veranderde er veel.
En nee natuurlijk was het niet meteen perfect. Er kwam wel meer rust en haar dochter voelde zich eindelijk meer begrepen.
Je hoeft het niet perfect te doen
Misschien denk je nu: “Ja, maar dit lukt me echt niet altijd…”
En dat klopt.
Dat hoeft ook niet.
Kinderen zoeken geen perfecte moeder. Ze voelen vooral het verschil tussen: mijn moeder wil mijn gedrag stoppen of mijn moeder probeert mij te begrijpen.
En dat verschil is groter dan we vaak denken.
Je mag ook iets van jezelf laten zien
Wat veel moeders vergeten, is dat ze ook iets van zichzelf mogen delen. Soms help je je dochter misschien nog wel het meest door juist iets van jezelf te delen.
Ik herinner me zelf nog heel goed dat ik op de middelbare school een periode had waarin ik me vaak niet echt erbij vond horen. Er waren groepjes gevormd en ik voelde me er net een beetje buiten vallen. Overdag deed ik alsof het me niets deed, maar thuis kon ik soms ineens stil of juist kortaf zijn.
Niemand zag eigenlijk hoe onzeker ik me op dat moment voelde.
En juist daarom zeg ik nu soms tegen een meisje: “Weet je, wat jij nu vertelt… dat herken ik wel. Ik heb me vroeger ook weleens zo gevoeld.”
Of wat je tegen je dochter kunt zeggen:
“Ik heb vandaag ook zo’n moment gehad dat ik even niet zo lekker in mijn vel zat.”
Daarnaast kan het ook zijn dat je tijdens de uitbarsting wilt reageren, maar ook dan blijf bij jezelf. Door misschien te zeggen:
-
“Ik merk dat ik nu ook even geïrriteerd ben, ik kom hier zo op terug.”
-
“Ik vond dat moment net best lastig.”
-
“Volgens mij begreep ik je niet helemaal, wil je het nog eens vertellen?”
Je ziet dan vaak meteen iets veranderen.
Alsof ze denken oh… dus het ligt niet alleen aan mij, dit hoort er misschien gewoon bij
Het haalt een stukje van de druk weg, omdat je laat zien:
· Dat dit soort gevoelens menselijk zijn
· Dat ze niet de enige zijn
· Dat het niet erg is om even niet te weten wat je moet doen
· Dat je er samen doorheen kunt
· En dat het oké is om het soms even moeilijk te hebben
Daarmee geef je je dochter iets heel waardevols mee en dat maakt het vaak net iets veiliger voor haar om zich ook open te stellen.
Het echte gesprek komt vaak later
Soms is het moment zelf gewoon niet geschikt. Als emoties hoog zitten, lukt luisteren en praten vaak helemaal niet meer. Niet bij je dochter… maar ook niet bij jou.
En dat is oké.
Vaak ontstaat het echte gesprek juist later:
-
Tijdens het afwassen
-
Onderweg in de auto
-
Vlak voor het slapengaan
-
Of zomaar tussendoor
Met één simpele zin kun je later het gesprek openen:
-
Ik zat nog aan je te denken…
-
Zullen we nog even terugkomen op vanmiddag?
Omdat de emotie dan wat gezakt is, ontstaat er ruimte.
Om te voelen, om te delen en vooral om echt te luisteren (naar elkaar).
Ik hoor meiden vaak veel meer vertellen op die onverwachte momenten dan midden in een boos of verdrietig moment.
Je hoeft geen perfecte gesprekken te voeren en je hoeft het vooral niet altijd goed te doen.
Maar als je dochter voelt: mijn moeder wil mij begrijpen.
Dan maak je al een wereld van verschil.
Recente reacties