Zelfvertrouwen begint niet bij perfect zijn.
Het begint bij voelen dat je mag oefenen en/of proberen.
Ik geloof dat ieder meisje kwaliteiten in zich heeft. Alleen zijn die soms even uit het zicht geraakt. Verstopt onder spanning, twijfel of onzekerheid. En juist dan heeft ze niet meer druk nodig, maar iets heel anders: rust, veiligheid en de ruimte om weer te mogen groeien.
Stap voor stap. Op haar eigen tempo.
En soms begint dat heel klein. Met een beetje bloem, een beslagkom en iemand die zegt:
“Je hoeft het niet perfect te doen.”
Help, mijn dochter is onzeker
Steeds vaker hoor ik ouders zeggen dat hun dochter onzeker is. Dat ze snel opgeeft, bang is om fouten te maken of voortdurend het gevoel heeft dat ze niet goed genoeg is.
Misschien herken je het ook.
Je dochter raakt gefrustreerd als iets niet lukt, ze vergelijkt zichzelf met anderen, ze wil het graag goed doen, misschien zelfs perfect. En ondertussen hoor je haar dingen zeggen als: “Ik kan dit niet” of “Straks doe ik het fout.”
Van buiten lijkt er vaak weinig aan de hand. Ze doet haar best, functioneert op school, lacht misschien gewoon mee. Maar van binnen kan er een wereld van twijfel en spanning zitten.
En als ouder is dat moeilijk om te zien. Want hoe help je haar? Hoe zorg je ervoor dat ze weer in zichzelf gaat geloven?
Wat zelfvertrouwen echt is
Veel mensen denken dat zelfvertrouwen betekent dat een kind overal zonder angst op af durft te stappen. Dat ze spontaan is, extravert of nergens last van lijkt te hebben.
Maar zelfvertrouwen zit veel dieper dan dat.
Het gaat er niet om dat je nergens onzeker over bent. Het gaat er ook niet om dat alles altijd lukt. Echt zelfvertrouwen betekent dat een kind voelt dat ze het mag proberen, dat ze weet dat fouten maken erbij hoort en dat ze zichzelf oké vindt, ook als iets moeilijk is of niet meteen gaat zoals ze had gehoopt.
Een kind met zelfvertrouwen denkt niet dat alles goed moet. Ze voelt eerder dat ze mag leren, dat ze mag oefenen en dat ze zichzelf niet hoeft af te wijzen als iets niet lukt.
En juist dat gevoel ontbreekt vaak bij meisjes die onzeker zijn.
De druk die meisjes voelen
Wat ik steeds vaker zie, is hoeveel druk meisjes al op jonge leeftijd ervaren. Ze willen het goed doen op school, aardig gevonden worden en voldoen aan verwachtingen van anderen, maar vaak ook van zichzelf.
Tegelijkertijd vergelijken ze zichzelf voortdurend. Met klasgenoten, met beelden op social media, met een ideaal dat eigenlijk onbereikbaar is.
Die druk zorgt ervoor dat veel meisjes continu bezig zijn met hoe ze overkomen, of ze het wel goed doen en of ze niet falen. En dat zie je terug. In bijvoorbeeld boosheid, tranen, perfectionisme of juist in terugtrekken.
We denken dan al snel dat een kind sterker moet worden. Maar eigenlijk vraagt dit iets heel anders. Geen extra duwtje vooruit, maar een stap terug. Minder druk en meer veiligheid. Meer ruimte om gewoon te mogen zijn.
Waarom meer druk niet helpt
Als een kind onzeker is, zie je vaak dat ze nog harder gaat werken. Nog beter haar best doet, nog meer nadenkt en alles onder controle probeert te houden.
Maar juist dat zorgt ervoor dat ze vastloopt.
Wanneer een kind continu spanning voelt, blijft ze in haar hoofd zitten. Alles wordt iets wat goed of fout kan gaan, alles voelt als presteren. En op die plek groeit geen zelfvertrouwen.
Wat veel ouders niet weten, is dat zelfvertrouwen vaak met terugwerkende kracht werkt.
Een kind hoeft zich niet eerst zeker te voelen om iets te durven. Het werkt juist andersom. Door iets te proberen, in een veilige omgeving, zonder druk, ontstaat pas achteraf het gevoel: “Hé… misschien kan ik dit wel.”
En dat kleine gevoel maakt de volgende stap net iets minder spannend.
Wat er gebeurt als je uit je hoofd mag
Voor mij begon dat inzicht ooit heel persoonlijk. Ik merkte dat bakken me rust gaf. Mijn hoofd kon druk zijn, vol gedachten en afwegingen, maar zodra ik bezig was met een recept, veranderde er iets.
Mijn handen waren bezig en mijn hoofd werd stiller. Ik hoefde even niets te analyseren of perfect te doen. Ik kon gewoon zijn.
Later zag ik precies hetzelfde gebeuren bij de meiden die bij mij aan tafel kwamen zitten.
Je ziet het letterlijk gebeuren als ze binnenkomen. Schouders die wat hoger zitten, spanning die voelbaar is. En langzaam, bijna ongemerkt, verandert dat. Ze ontspannen, het tempo gaat omlaag. Er komt rust in hun lijf.
Tijdens het roeren en kneden ontstaat er ruimte. En soms komen er vanzelf verhalen, over school, onzekerheid of dingen die moeilijk zijn. Maar soms ook niet, dan is het gewoon stil. En dat is ook goed.
Want niet alles hoeft meteen met woorden, soms moet je eerst voelen dat het veilig is.
Wat meisjes daar leren
In de keuken mag het misgaan, dat is misschien wel het belangrijkste.
· Een cake kan inzakken.
· Een beslag kan mislukken.
· Iets kan er anders uitzien dan verwacht.
En precies daar gebeurt iets dat moeilijk in woorden te vangen is.
· Want een meisje ontdekt dat een fout niet betekent dat zij fout is.
· Dat iets opnieuw proberen mag.
· Dat plezier belangrijker is dan perfectie.
Die ervaringen zijn klein, maar ze bouwen aan iets groots. Aan het gevoel dat ze iets kan. Dat ze niet hoeft te stoppen als iets niet meteen lukt.
En zo groeit zelfvertrouwen. Niet door te horen dat je goed bent, maar door het zelf te ervaren.
Waar het echt begint
Als je mij vraagt waar zelfvertrouwen begint, dan zeg ik: bij veiligheid.
Niet bij prestaties, niet bij resultaat. Maar bij voelen dat je oké bent zoals je bent. Dat je mag proberen, mag leren en zelfs mag falen zonder dat dat iets zegt over wie jij bent.
Vanuit die plek ontstaat ruimte. Ruimte om te groeien, om te ontdekken en om stap voor stap meer vertrouwen te voelen.
Wat ze meenemen
Bakken is voor mij nooit alleen bakken geweest. Het is een plek waar meisjes mogen oefenen met iets wat ze eigenlijk overal in hun leven nodig hebben.
Durven.
Fouten maken.
Opnieuw beginnen.
Trots zijn op zichzelf.
Zonder druk. Zonder perfect te hoeven zijn.
En ja, ze gaan altijd naar huis met iets lekkers.
Maar belangrijker nog:
met een beetje meer rust,
een beetje meer vertrouwen
en een gevoel dat misschien wel het belangrijkste is van allemaal:
“Misschien kan ik dit toch wel.”
En dat gevoel nemen ze mee, ver voorbij de keuken.
Want uiteindelijk gaat het niet om perfectie.
Meer informatie over coaching in de keuken, klik hier.
Recente reacties