ALLE KINDEREN ZIJN GEMEEN…

ALLE KINDEREN ZIJN GEMEEN…

Dinsdagochtend, we zijn aan het buitenspelen, daar sta ik, voorzichtig een beetje onzichtbaar in de hoop dat ik niet opval. Maar helaas ook deze keer mag het niet zo zijn en hebben ze me gezien en begint het…

  • Snapte je dat nu echt niet tijdens de rekenles…dan ben je echt heel stom…
  • Wat heb je een stomme jas aan…
  • HAHAHA jij moest weer bij de juf komen omdat je niet kunt rekenen
  • Met haar moet je echt geen vrienden worden, want dan ga ben je net zo stom als haar…
  • JIJ bent echt lelijk…
  • Niemand vindt jou aardig…
  • Niemand vindt jou leuk om mee te spelen…
  • Je bent een loser…
  • Je bent stom…

    Hoe meer zij zeggen hoe kleiner ik me voel worden, ik probeer wel om mij heen te kijken om de aand
    acht van de juf te trekken, maar dit lukt niet. Ze staan precies zo dat het lijkt alsof we gezellig aan het spelen zijn, maar ondertussen….

    Ik probeer me groot te houden en niet te gaan huilen, maar helaas dit lukt niet en ik barst in tranen uit. Maar in plaats van dat ze me troosten of stoppen gaan ze juist nog iets harder door, want dit vinden ze het leukste, dat ik ben gaan huilen.

PESTEN…  Het gebeurt nog steeds op scholen maar ook daarbuiten, overal...

En dan denk ik…hebben we dan nog steeds niets geleerd?? WAAROM??

Weet je namelijk wel wat je aanricht??

Als je iemand pest dan beschadig je haar voor de rest van haar leven. Want ook al kan ze er nog zo goed mee omgaan of heeft ze geleerd ermee om te gaan, er blijven momenten komen dat ze het liefst weg wil kruipen en zo onzichtbaar mogelijk wil zijn. Alles om maar te zorgen dat ze niets stoms of raars doet of dat ze denkt…het ligt aan mij.

Wat ook zeker niet helpt is dat het tegenwoordig wel lijkt alsof we alles maar mogen zeggen of doen, je hoeft facebook maar te openen en een artikel aan te klikken en de ene hatelijke reactie na de andere volgt zich op…niet normaal.

Denk eens even na…overal zit een echt persoon achter.

Hoe zou jij het vinden als er zo tegen jou wordt gepraat of durf je dit ook te zeggen als je recht voor iemand staat?? Of misschien nog een stapje verder…hoe zou je het vinden als het tegen jouw dochter wordt gezegd??.Want zeker meiden zijn keihard naar elkaar…er is altijd wel iemand die opstaat en denkt ik ben beter dan jou en waar andere meiden dan tegenop kijken.

Ik zie het zo gebeuren, bij het buiten spelen, er is er altijd 1 de BAAS en een die te lief of te onzeker is die er dan uit wordt gepikt, het pispaaltje. En de rest loopt of lacht dan maar een beetje mee. Vooral omdat het in het begin misschien grappig is…maar ook zeker omdat ze denken; gelukkig zegt ze dit niet tegen mij.

Mijn schooljeugd en nog ver daarbuiten heeft het mij behoorlijk beïnvloed. Zeker omdat ik echt dacht, het ligt aan mij, ik ben stom of dom en niemand vindt mij aardig. En heel eerlijk, dat denk ik nog weleens af en toe. Vooral als ik in een groep sta, ik voel me dan nooit echt op mijn gemak ben bang dat ze het over mij hebben…of dat ik iets raars doe of aan heb…

Was er toen maar een kindercoach…

Ik had gewild dat er vroeger een kindercoach bestond die mij geleerd zou hebben dat ik ertoe doe, dat ik ook vol zelfvertrouwen ben en vooral dat ik minder gestrest was geweest, meer ontspannen want dat had ook mijn schoolresultaten beïnvloed. Ik was namelijk constant op mijn hoede voor wat er misschien ging gebeuren…

Dat had mijn schoolcarrière misschien een stuk makkelijker en vooral leuker gemaakt!

Maar helaas heb ik deze lessen pas mogen leren toen ik 26 jaar was en zelf bij een coach terecht kwam, daar leerde ik wie ik ben en wat mijn kwaliteiten zijn. Maar het belangrijkste dat ik leerde dat ik er mag zijn.

Dat leer ik ook de meiden die bij mij in de praktijk komen….

Ze komen vaak ‘onzichtbaar’ en verlegen binnen, bang om iets fout te zeggen of te doen. Maar als ze dan een aantal keer zijn geweest zie ik ze sterker worden, ze gaan meer stralen en geloven in zichzelf en dit gebeurt stapje voor stapje, ze worden sterker en stralen meer zelfvertrouwen uit.

Ik blijf het mooi vinden om dat proces te mogen begeleiden, want ik geef alleen maar tips en tools en ze doen dit uiteindelijk helemaal zelf.

En vaak als ze dan meer zelfvertrouwen krijgen, zie je dat de schoolresultaten ook voorzichtig aan weer omhooggaan, niet meteen van een E naar een A score maar in kleine stapjes. En ook die stapjes helpen mee aan een meer ontspannen en zelfverzekerde dochter.

En dat gun ik iedereen!

Wil je eens kletsen over jouw dochter om te kijken of ik jullie misschien een paar tips kan geven?? Neem dan contact met me op en dan luister ik graag naar jullie verhaal.

 

STOPPEN MET LEZEN!!

Vol goede moed startte ze aan 2022, want dit zou haar jaar worden, alles zou beter gaan en dat lezen dat ging ze nu eindelijk eens onder de knie krijgen! Papa en mama krijgen geen mailtjes meer dat ik nog meer moet oefenen…NEE ik ga ervoor!

Maar nu zijn we ongeveer 1,5 maand verder en de CITO toetsen zijn achter de rug en van dat blije en enthousiaste meisje dat vol power aan 2022 begon is weinig over. Want hoe hard zo ook haar best doet en hoe hard ze ook elke dag oefent. Zodra ze dan weer een toets heeft gehad of heeft moeten voorlezen in de klas komt ze als een klein hoopje ellende thuis. De tranen staan in haar en jouw ogen als ze je vertelt dat het weer niet gelukt is, want lezen dat kan ze NIET.

Hoe frustrerend is het voor je dochter

  • dat ze elke dag geconfronteerd wordt met iets dat maar niet wil lukken, ondanks het vele oefenen
  • dat ze altijd bij de juf aan de instructietafel moet zitten
  • dat haar vriendinnen steeds makkelijker gaan lezen

Maar ook hoe frustrerend is het voor jouw als moeder om te zien dat je dochter zo worstelt

  • om te zien dat ze zo haar best doet maar dat het elke keer weer niet lukt
  • om te zien dat haar zelfvertrouwen steeds minder wordt
  • om te zien dat ze steeds verdrietiger wordt

Ik voel jouw frustratie maar ook die van je dochter!

Want ik snap dat het super frustrerend is als jullie samen en vooral je dochter zo hard haar best doet, dat jullie elke avond voor het slapen gaan lezen en soms tot tranen toe. Maar ja de juf zegt…we moeten oefenen…leeskilometers maken.

Mijn eerste advies wat ik aan je zou geven is…STOPPEN MET LEZEN!! Voor nu/ voor een tijdje laat eerst je dochter op adem komen.

Het belangrijkste is namelijk dat ze het even loslaat…al het oefenen en alle frustratie zorgt voor een heel hoog stressniveau en juist die stress zorgt ervoor dat ze steeds minder gaat opnemen, wat dan weer zorgt dat ze nog meer stress ervaart… en zo komt ze in een cirkeltje terecht. Ga juist leuke dingen doen thuis, en laat het lezen even voor wat het is. Ze moet weer gaan ervaren dat thuis, thuis is en dat het daar niet de hele tijd draait om oefenen en leren.

En dat geeft jouw als moeder ook weer wat lucht…want jij bent niet die juf…maar haar moeder en laat het juf zijn aan iemand anders over!

Maar wat dan wel?? Want ja dat lezen moet wel geoefend worden.

  • Start weer gewoon met voorlezen, ze zou kunnen meelezen maar, laat haar vooral luisteren naar het verhaal.
  • Wat ook zou kunnen is…leg de leesboekjes even weg en leg er stripboeken voor in de plaats, dit zijn kleinere stukjes tekst en veel plaatjes wat zorgt dat je dochter het verhaal meteen herkent.
  • Een andere tip is ga zorgen dat lezen weer leuk is…zo zijn er ook boekjes te vinden die jullie samen kunnen lezen, jij als moeder leest dan veel meer en je dochter leest een paar zinnen of zoek eens naar toneel-leesboeken. Dit is echt een boek met korte zinnen en leuk om samen te lezen omdat je echt een toneelstuk lees, ieder heeft een eigen rol.

Mocht je nog meer tips willen of zou je het fijn vinden als ik even met jullie meekijk?? Neem dan contact met me op dan plannen we een gratis en vrijblijvend kennismakingsgesprek en dan zorgen we er samen voor dat jij weer moeder kan zijn in plaats van juf.

HET MOMENT WAAROP IK BESLOOT IK WORD KINDERCOACH…

Eigenlijk is dat in de loop van de jaren een beetje gegroeid. En dat vlammetje dat is steeds harder gaan branden.
.
Ik ben begonnen als leerkracht en heb hier met heel veel plezier gewerkt. Een aantal jaren heb ik in groep 3 mogen lesgeven en wat vond ik dat fantastisch, al die kinderen die alles leuk vinden en heel graag willen leren.
.
Maar ik zag dit veranderen, het lezen kwam niet op gang, ze vonden het steeds minder leuk, het plezier ging eraf omdat er steeds meer druk op kwam te liggen. Of het rekenen lukte maar niet, ze snapte het niet of bleven te lang hangen in het begin stuk terwijl het boek maar doorging.
.
EN DAT VOND IK JAMMER!
.
Dus ging ik opzoek naar andere mogelijkheden om de kinderen in mijn klas wel te helpen. Maar helaas was daar steeds minder tijd voor omdat er steeds meer andere dingen gedaan moesten worden, het lesrooster te vol zat en er steeds minder tijd was om extra uitleg te geven.
.
Ik merkte steeds vaker dat ik het veel leuker vond om uit te zoeken waarom het niet lukte, om juist wel die extra uitleg te geven of om even wat extra aandacht aan het kind te besteden door een kort gesprekje te voeren. Omdat ze daar juist van GROEIEN.
.
En toen kwam de opleiding psychomotorisch kindercoach voorbij, en na het lezen van deze opleiding en wat ik daar allemaal zou leren werd ik enthousiast, HEEL ENTHOUSIAST!
.
Ik wist het dit wil ik gaan doen. Kinderen ECHT ZIEN, kinderen weer hun zelfvertrouwen teruggeven, kinderen zelf laten merken dat ze er mogen zijn, kinderen laten ervaren dat ze WEL kunnen rekenen en lezen en dit alles op een leuke, speelse manier waarop beweging en plezier voorop staan.
.
Nog steeds ben ik zo blij dat ik de keuze heb gemaakt om te gaan doen waar mijn hart sneller van gaat kloppen, want als ik de kinderen zie bij mij in de praktijk, dat ze weer gaan stralen. Dat er thuis een hoop stress wegvalt en dat ze weer plezier krijgen om naar school te gaan. Daar word ik HEEL BLIJ VAN! En dan weet ik, JA dit is wat ik heel graag doe!
.
Wil je na het lezen hiervan graag meer weten over mijn werkwijze? Ik zou het superleuk vinden om je te mogen ontmoeten bij mij in de praktijk, hier beantwoord ik graag je vragen en kijken we samen wat ik voor jullie kan betekenen. Het enige wat je hiervoor moet doen is even contact op nemen via info@groeienopeigenkracht.nl of 0625193973 en dan plannen we een gratis kennismakingsgesprek.
.

Wie weet tot snel! 

WAT BEGON MET KOEKJES BAKKEN…

Vorige week stond ik een dagje in de keuken om heerlijk te bakken. In mijn agenda had ik een groot kruis gezet en bedacht wat ik wilde gaan bakken.
Bakken is echt een grote hobby van mij en voelt vooral heel ontspannend, natuurlijk is het opeten van al dat lekkers heel leuk, maar mij gaat het vooral om het bakproces.
.
Deze keer had ik mij zo’n bakdagje echt gegund. Heerlijk een dagje voor mezelf.
.
Maar waarom dan zul je misschien denken?? Nou eigenlijk omdat ik mezelf geregeld voorbijloop en daardoor mezelf nog weleens wil vergeten. En dat merk ik dan eigenlijk pas na een paar dagen/weken, want dan ben ik moe, heb niet zoveel zin en word prikkelbaar. Maar het kan ook zijn dat mijn emmertje dan zo vol zit, dat ik ineens heel boos word of juist heel verdrietig. En om nu beter voor mezelf te zorgen, plan ik een dagje voor mezelf om iets te doen wat ik heel leuk vind, dit kan van alles zijn, maar deze keer was dat bakken.
.
Vooraf had ik in de koekjesbijbel een lekker recept uitgezocht (eigenlijk gewoon het boek opengeslagen en DAT koekje zou ik gaan maken). En dat waren Jan Hagel koekjes, maar na het bakken van dit koekje bleef er iets zeuren. Er is namelijk een koekje wat ik als kind heel erg lekker vond maar waar ik het recept nergens kan vinden, het gaat om een kletskoekhoorntje met een roomvulling erin.
.
Toen dacht ik, dat kan ik misschien ook wel zelf uitproberen.
Eerst ben ik aan de slag gegaan met kletskoppen en dan meteen nadatze uit de oven kwamen, gerold tot een hoorntje…en als je de tip hebt om dit te doen ZONDER je handen te verbranden…IK HOOR HET GRAAG! Want wat was dat heet en lastig! Maar ik rolde door en merkte dat ik er een handigheidje in kreeg (helaas wel pas bij de laatste ronde koekjes)..
Omdat de koekjes af moeten koelen (want ja in een warm koekje kun je geen room spuiten), heb ik ze de andere dag afgemaakt met een heerlijke witte chocolade boter crème.
.
Was ik tevreden??
Lukte het meteen??
.
NEE echt niet! Want zeker het rollen van het hoorntje kostte me heel veel moeite en heb ik vaak gedacht ik stop ermee en maak wel gewoon alleen kletskoppen. Waarom zou ik hier mijn best voor doen?? Want het ziet er toch niet uit!! Ze zijn niet allemaal even mooi, sommige zijn niet eens een hoorntje maar meer een rolletje, dit ziet er echt niet uit en deze koekjes mogen niemand zien!
.
Maar toen de koekjes eenmaal gevuld waren en ik de eerste kon proeven, verdwenen al die zorgen, want dit was echt een lekker koekje en de smaak was bijna net zoals het koekje van vroeger, ook al zagen ze er niet zo uit als in de winkel ik was er toch trots op. Ik heb deze zelf gemaakt en een volgende keer worden ze vast beter en mooier. Maar dit eerste koekje…YES dat was gelukt!
.
Soms moet je gewoon iets doorzetten ook al wil het de eerste keer niet lukken. Ik weet als geen ander hoe moeilijk en lastig dit is en/of kan zijn. Want nu geef ik het voorbeeld met koekjes bakken. Maar ik zie deze stappen ook bij kinderen in mijn praktijk.
.
Heel vaak willen we als het niet lukt, de handdoek in de ring gooien, ermee stoppen want het lukt niet of het wordt niet zo mooi als dat je voor ogen had of je moet het weer aan de juf vragen omdat je de sommen toch nog niet zo goed snapt.
En dat geeft je een enorme deuk in je zelfvertrouwen, want waarom lukt het niet, kan ik het niet OF ik kan het niet en de rest van de klas wel.
.
Soms heb je net even een zetje nodig om over die hobbel heen te komen waardoor het wel lukt. Misschien niet meteen perfect…maar dat hoeft ook niet. Je hebt het geprobeerd of je hebt doorgezet.
.
En dat is denk ik wat wij onze kinderen ook zouden moeten leren… er moet meer nadruk moeten komen te liggen op het proces dan op het product. Dat kinderen voelen dat ze gezien worden en dat het niet uitmaakt hoe gaat…als ze het maar proberen.
.
Bij mij in de praktijk werk ik ook zo…die schoolvakken zijn eigenlijk bijzaak. Het gaat om het zelfvertrouwen van het kind, zij moet weer lekker in haar vel komen te zitten en daarna gaan we het proces aan om tot lezen te komen. Met kleine stapjes kijken we vooruit, zodat
🪁bij HAAR het gevoel van trots naar boven komt als het lukt…
🪁bij HAAR het gevoel van IK KAN HET naar boven komt…
🪁bij HAAR het gevoel naar boven komt dat het niet uitmaakt wat anderen ervan denken…
🪁bij HAAR het gevoel overheerst dat ze het heeft geprobeerd en gedaan…
.
En maakt het dan uit dat het geen mooi koekje is??? Of dat ze er allemaal verschillend uitzien??
NEE… want ik ben die uitdaging aan gegaan en het gevoel dat overheerst is TROTS!
.
Gun jij jouw kind ook dat gevoel van trots?? Neem dan eens contact met me op en dan kijken we samen wat ik voor jullie zou kunnen betekenen.

JIJ KUNT DAT NIET…

  • Ken je dat gevoel dat je niet begrepen wordt…
  • Ken je dat gevoel dat je je niet geloofd voelt…
  • Ken je dat gevoel dat je zo je best doet maar dat het toch niet lukt…
  • Ken je dat gevoel dat je denkt ik kan het toch niet…
  • Ken je dat gevoel dat je denkt ik ben dom…

Ik wel en heb het ook jarenlang gelooft en gevoelt. En nog weleens komen deze gevoelens naar boven en ga ik twijfelen aan alles. Maar gelukkig heb ik geleerd hoe ik hiermee kan omgaan.
Maar helaas zie ik nog steeds heel veel kinderen o.a. bij mij in de praktijk die dit ook denken en voelen.

  • Ik word niet begrepen…
  • Ze geloven me toch nooit…
  • Ik doe zo mijn best, maar het lukt toch niet…
  • Ik kan het niet…
  • Ik ben dom…

En dit zijn dan nog maar een paar uitspraken die ik in mijn praktijk vaak hoor, elke keer weer breekt mijn hart.

Want hoe kan het dat kinderen dit geloven?

Ik heb wel een idee, want ik heb dit zelf ook meegemaakt toen ik op de basisschool zat. Daar was een leerkracht die zei; rekenen dat kun jij niet, daar ben jij te dom voor. Ik kan je vertellen, als een leerkracht dit tegen je zegt, dan raakt dit je diep. Zo diep dat je dit gaat geloven.

Nu heb ik gelukkig geleerd dat dit helemaal niet klopte, ik had alleen wat meer tijd nodig en wat extra uitleg. En als de leerkracht dit toen had gedaan, had ik veel meer zelfvertrouwen gehad.

Ik kan dan ook niet geloven als ik hoor, dat dit nog steeds gezegd wordt tegen kinderen. Als bijvoorbeeld het lezen of rekenen niet lukt. Hoe erg is dat! Want is het niet juist de bedoeling dat wij kinderen zelfvertrouwen geven, dat wij ze leren hoe ze iets eigen moeten maken, dat wij ze leren te kijken naar alles wat WEL lukt. Om ze zo uit te laten groeien tot zelfverzekerde volwassenen.

Door dat ene zinnetje, valt het zelfvertrouwen zo naar beneden dat het vaak ook zijn doorslag geeft bij de andere vakken. Zeker als het over lezen gaat, want als je niet kunt lezen, hoe moet dat dan met die rekensommen of tijdens de les aardrijkskunde? Dat gaat dan ook niet lukken, want je kind denkt en voelt ik kan toch niet lezen.

Bij mij heeft het lang geduurd voordat ik ging geloven dat ik het wel kan en dat kwam pas, doordat anderen mij het gevoel gaven dat het lukte, dat ik er wel goed in was. Doordat zij in mij geloofden en mij dit ook gingen voelen, door mij het zelf te gaan laten ervaren. Natuurlijk niet meteen met super lastige sommen, maar klein zodat ik die succeservaring op ging doen. En elke keer als er een succeservaring was, gingen we een stapje moeilijker en zo ging ik zien en voelen dat ik het wel kon.

De grootste succeservaring deed ik op toen ik voor de klas kwam te staan, want ik bleek het juist heel goed te kunnen uitleggen EN ik snapte de kinderen goed die het maar een struggel vonden dat rekenen.

IK ZAG/ZIE DEZE KINDEREN…

Alleen al door ze te zien, zag je het zelfvertrouwen langzaam terugkomen.

Dit is nu ook precies waarom ik het werken in mijn praktijk zo leuk vind, want hier mag ik elke keer weer 1 op 1 met een kind werken of in kleine groepjes. En het enige dat ik doe is… IK ZIE ZE en ik geef ze vertrouwen, vertrouwen in wie ze zijn en in wat ze kunnen.

Meer weten over mijn werkwijze? Neem gerust contact met me op, dit is altijd gratis en vrijblijvend en dan leg ik uit wat ik doe en wat ik eventueel voor jullie kind kan betekenen.

IK HOU VAN JOU…

Dat zijn woorden die vaak of soms lastig zijn om uit te spreken.
.
Ik had dat ook, het heeft echt wel even geduurd voordat ik deze woorden tegen mijn man durfde en kon zeggen. Dat ik het niet durfde zat hem vooral dat ik bang was om mezelf open te stellen / kwetsbaar te maken. Ik had een grote muur om mezelf heen gebouwd, omdat ik al zo vaak gekwetst was en omdat ik niet geloofde dat iemand mij leuk zou vinden. Gelukkig is dit allemaal goed gekomen en zijn we nu al weer 8 jaar samen en hebben we een geweldige dochter.
.
Toen onze dochter geboren werd zag ik het boekje ‘Raad eens hoeveel ik van je hou?’. Dit boekje staat vol liefde. Kleine Hazeltje probeert te vertellen hoeveel hij van grote haas houdt, maar grote haas overtreft hem hierin telkens weer. Dit prentenboek is één van haar lievelingsboeken en wordt nog steeds vaak voorgelezen. Ze heeft het er ook vaak over en ze kan uit het niets zeggen; mama ik hou van jou tot de maan en weer terug. Dan stroomt mijn hart echt over van liefde.
.
Maar die woorden IK HOU VAN JOU, ik vond het echt lastig om deze tegen iemand anders te zeggen. Maar misschien nog wel lastiger om deze woorden tegen mezelf te zeggen.
.
Ik hou van jou…tegen jezelf zeggen??
.
Dat is echt een stuk lastiger en zeg ik eigenlijk ook niet tegen mezelf. Dit zeggen vind ik echt heel moeilijk! Terwijl het juist zo belangrijk is om van jezelf te houden. Want er is niemand mooier en belangrijker dan jijzelf!
.
Maar van jezelf houden vinden we vaak lastig, want we hebben altijd heel veel kritiek op onszelf, wat we doen, hoe we eruit zien, het kan altijd beter en mooier. We kijken niet hoe mooi we eigenlijk zijn.
.
Dit zie ik ook om mij heen gebeuren met jonge meisje op de basisschool en ook met moeders. Wij vrouwen zijn heel erg kritisch op onszelf maar ook naar de ander. We zeggen maar alles alsof het allemaal maar mag. Ik zie het op de sociaal media kanalen en op tv, er heerst zoiets van het kan altijd mooier en beter, je bent nooit goed genoeg.
Terwijl ik dan nu juist denk wanneer ben je dan wel goed genoeg? Wanneer ben je perfect? Hou je, als je perfect bent, wel van jezelf?
.
Zeg je pas ‘Ik hou van jou’ tegen zelf als je perfect bent?
.
IK HOOP HET TOCH NIET!!
.
🪁Laten we kijken naar alle mooie en positieve dingen bij onszelf!
🪁Laten we onze dochters leren dat je zelf ALTIJD belangrijk bent.
🪁Laten we onze dochters leren dat je WEL van jezelf mag houden ongeacht wat een ander daar van vindt!
🪁Laten we onze dochters leren dat je mag zijn wie je bent en dat je dan al perfect bent.
🪁Laten we onze dochters leren dat we altijd mooi zijn.
.
Ik begin met het plakken van een post-it op de spiegel met daarop de woorden IK HOU VAN JOU! Zodat ik deze, als ik ‘s morgens wakker wordt, als eerste lees en als ik ‘s avonds naar bed ga als laatste lees.
.
Want pas als je zelf voelt wat deze woorden met je doen…dan kun je het ook veel mooier tegen iemand anders zeggen!
.

De klimmuur op…ECHT NIET!!

Nooit had ik gedacht dat ik de klimmuur op zou gaan. Maar toch gebeurde dit… en daarna voelde ik toch een moment van trots!
.
Ik weet het nog goed, de eerste dag van mijn revalidatie traject was aangebroken en daar werd tegen mij gezegd; “over acht weken klim jij op onze klimmuur naar boven.”
.
Ik dacht ECHT NIET dat gaat nooit gebeuren.
.
Op het moment dat ik met het revalidatie traject startte had ik al 2,5 jaar last van ernstige bekkeninstabiliteit. En had ik al vaak gehoord sorry hier moet je mee leren leven. En om even een beeld te scheppen, ik kon bijna niets en had de hele dag extreem veel pijn. Ik kan je vertellen als je dan te horen krijgt je moet hiermee leren leven en je bent 34 met een dochter van 2 dan stort je wereld in.
.
Maar ik gaf niet op, want ik wilde hier niet mee leren leven. Maar ik wilde graag WEER ALLES KUNNEN DOEN.
.
Maar om dan te zeggen jij klimt over 8 weken naar boven, dat kon ik niet geloven.
.
Ik begon aan een intensief traject waar in het begin vooral ontspanning voorop stond. Want mijn lichaam stond de hele dag in de OVERLEVINGSSTAND, dus de hele dag op standje aan en moest weer ervaren dat je ook kunt ontspannen. Daarnaast begonnen we weer met de basis, hoe ga je op een stoel zitten, hoe loop je de trap op of hoe moet je lopen. Van daaruit werd er geoefend en getraind en met het uiteindelijk beklimmen van de klimmuur. Wat mij toen echt een gevoel van trots gaf, ik voelde me ontspannen en had mijn lichaam op de juiste manier gebruikt.
.
Wat zij dus eigenlijk deden, ze gingen terug naar de basis. En juist doordat we teruggingen naar de basis leerde ik mijn eigen lichaam weer kennen maar ook vertrouwen op mezelf.
.
Dat is wat ik kinderen bij mij in de praktijk ook toewens weer vertrouwen hebben in zichzelf. Daarom kijk ik ook altijd naar de basis, werk ik aan ontspanning en aan het zelfvertrouwen. Want pas als die basis weer klopt kun je weer verder groeien. Groeien op eigen kracht!
.
Kan jouw kind ook wat meer vertrouwen gebruiken, voelen dat hij zichzelf weer vertrouwd neem dan contact met me op. Een kennismakingsgesprek is altijd gratis en vrijblijvend en ik denk graag met jullie mee.

ELK KIND WAARBIJ HET LEZEN NIET LUKT HEEFT DYSLEXIE…

Mijn eerste jaar in groep 3, wat vond ik dat spannend! Ik denk dat ik net zo zenuwachtig was als alle kinderen die net in groep 3 zaten. Maar wat was het leuk!!

Na een aantal weken kwamen de eerste ouders, het lezen lukt niet, de letters blijven maar niet hangen, het zal toch geen dyslexie zijn??

Nu was er dat jaar één jongetje in mijn klas, die ik niet snel zal vergeten. Bij hem kwam het lezen maar niet op gang. Hij vond het moeilijk, had er geen zin in en vond het daardoor echt niet leuk. Op school hadden we het geluk dat er een remedial teacher werkte en dus stuurde ik hem, natuurlijk met toestemming van zijn ouder, daar naartoe. Twee keer in

 de week extra ondersteuning EN OOK IN DE KLAS ermee aan de slag. Er werden spelletjes gespeeld, we voelden en bekeken hoe de letters eruitzagen, gingen aan de slag met klei en natuurlijk werden er  boekjes gelezen. Boekjes die HIJ leuk vond om te lezen. Want ik vond het, en vind het eigenlijk nog steeds, heel belangrijk dat lezen vooral LEUK is.

En er kwam een omslagpunt… het lukte!! Hij merkte ZELF dat het lezen steeds een beetje beter ging en daardoor vond hij het ook steeds leuker worden. Het ging zo goed… dat de remedial teaching stopte en dat zijn lezen omhoogschoot.

Wat wil ik hiermee nou zeggen??

Soms hebben kinderen net even een klein zetje nodig zodat ze ZELF GAAN ERVAREN dat ze iets wel kunnen. Ouders zitten er tegenwoordig bovenop, op school wordt alleen maar getoetst en getest.

En waarom?? Ik snap dat de voortgang in de gaten gehouden moet worden. Maar hang er niet alles aan op! Niet alle kinderen leren op hetzelfde tempo.

MAAR HET LUKT NIET DUS DAN IS ER IETS AAN DE HAND

En als het dan even niet lukt heeft het dan meteen dyslexie?? NEE!! Natuurlijk niet, er zijn zoveel andere mogelijkheden waarom het lezen niet lukt.

  • Er kan een probleem zijn met de samenwerking tussen de ogen waardoor het focussen op de letters en/of woorden bijvoorbeeld niet lukt.
  • Of omdat er bij een kind nog bepaalde primaire reflexen actief zijn, waardoor zijn lichaam nog niet goed samenwerkt wat het heel lastig maakt om bijvoorbeeld te leren lezen.
  • Of het kind is enorm faalangstig waardoor het heel bang is om iets fout te zeggen of te doen en het dan maar JUIST NIET gaat doen.

Voordat nu iedereen over mij heen gaat vallen, ik zal echt niet zeggen dat een kind geen dyslexie kan hebben, maar ik denk wel dat we veel te snel een label op een kind ‘willen’ plakken. Want als je dan bijvoorbeeld het label dyslexie hebt, dan kun je zeggen het lukt niet want ik heb dyslexie. Terwijl je OOK met dyslexie kunt ‘leren’ lezen, het kost misschien wat meer moeite, maar het lukt wel op JOU EIGEN TEMPO!

Daarom ben ik zo blij dat ik heb geleerd eerst te kijken naar wat er onder het leerprobleem zou kunnen zitten, en ga ik vooral aan de slag met de basis. Want een kind moet zich lekker in zijn vel voelen zitten en vertrouwen op zichzelf dat het lukt. Want dan komt een kind verder… en misschien niet in hetzelfde tempo als zijn klasgenootjes… maar het komt er wel op zijn eigen tempo!

Wil je graag meer informatie over hoe ik werk?? Neem gratis en vrijblijvend contact met me op en dan kijken we samen wat ik voor jullie kan betekenen.

JIJ BENT TE DIK!

Gisteren ben ik met mijn gezin een stukje gaan fietsen, onze dochter heeft het picknicken ontdekt dus we namen een picknickmand mee om onderweg even een broodje eten en onze dochter kon dan ook even lekker spelen. Het voelde als vakantie.

Maar wat ik daar zag en hoorde dat begreep ik echt niet!!

We hadden een mooi plekje gevonden en onze dochter was lekker aan het spelen in het zand, toen hoorde ik een moeder tegen haar dochter zeggen “Houd je buik even in want hij is zo dik op de foto”. Ik denk dat dit meisje een jaar of 4/5 was en zei kreeg dit te horen van haar moeder. En de eerste gedachte die ik had NEEE!!!! Dat kan echt niet, ik was bijna in staat om haar mijn visitekaartje alvast te geven, voor als haar dochter wat ouder is en ze geen zelfvertrouwen of geen zelfbeeld heeft.

Want hoe kun je dit zeggen tegen je dochter??? Welk beeld geef je haar NU al??

Zij denkt dat dit “NORMAAL” is. Maar is dit normaal?

Nee natuurlijk niet, terwijl je dit in de media wel heel vaak hoort. Meisjes, maakt niet uit hoe oud ze zijn, krijgen al vroeg mee dat ze moeten voldoen aan het perfecte plaatje. En dat perfecte plaatje komt overal terug in de media en zeker op sociaal media.
Waarom moeten wij onze dochters leren dat ze ‘te dik zijn’, of ‘dat ze er niet mooi uit zien’. We kunnen ze toch veel beter leren dat ze goed zijn zoals ze zijn??

Want juist dat; GOED ZIJN ZOALS JE BENT, is zo superbelangrijk! Want zo leren meisjes al jong dat ze er mogen zijn en dat het niet belangrijk is hoe je eruitziet. En dat je er juist GOED uitziet als je gelooft in jezelf en doet wat je leuk vindt. Omdat je dit dan JUIST uitstraalt!

Dit is iets wat ik in mijn praktijk vaak zie, meiden die hier binnenkomen en geen zelfvertrouwen hebben. Als ik ze dan de vraag stel waar ben jij goed is? Of wat zijn jouw kwaliteiten? Dat ze me dan heel voorzichtig aankijken en zachtjes iets zeggen of juist zeggen dat weet ik niet.

Ik werk dan ook ALTIJD in mijn praktijk aan het zelfvertrouwen, want als je lekker in je vel zit dan komt dat leren ook wel weer. Omdat ze dan gaan geloven in wat ze wel kunnen, waar ze wel goed in zijn en ze geloven in zichzelf! En juist dat geloven in zichzelf daar gebeuren dan de mooiste dingen mee, een kind gaat weer stralen, heeft weer plezier en vind het weer leuk om nieuwe dingen uit te proberen.

Dus laten wij als volwassenen er juist voor zorgen dat we de positieve punten van meisjes benoemen en dat we zeker NIET de negatieve punten benoemen. Want kinderen kunnen alleen maar meer gaan stralen als ze positief over zichzelf denken.

Wil je meer weten of een keertje sparren, weet dat ik altijd bereikbaar ben en dat een kennismakingsgesprek ALTIJD GRATIS is. Je kunt contact met me opnemen via het contactformulier of even bellen op 0625193973 en dan kijken we samen wat ik voor jullie kan betekenen.

Grote muur om je heen

‘Ik zit in de pauze op school aan een tafel, alleen, en zie alle andere kinderen uit mijn klas gezellig samen kletsen. Op zulke momenten zou ik graag willen verdwijnen en er even niet meer zijn, want ik zou er alles voor over hebben gehad om toen bij dat groepje kinderen te horen.’
.
Vaak heb ik mij afgevraagd wat er zo erg was dat kinderen niet met mij aan een tafel wilden zitten? Ik weet het niet, ik was een veel te lief meisje dat over zich heen liet lopen en niet voor zichzelf opkwam.
.
Nu kun je je vast wel voorstellen wat een grote deuk ik toen heb opgelopen. Hierdoor raakte ik het vertrouwen in mijzelf en andere compleet kwijt. Ik bouwde letterlijk een muur om mij heen, waar je niet gemakkelijk doorheen kon breken. En mijn zelfvertrouwen was totaal weg. Dit heeft echt een aantal jaren geduurd voordat ik in mezelf ging geloven en dat ik mijn eigen talenten en kwaliteiten ging zien.
.

Ik zie dit nog steeds gebeuren bij kinderen, kinderen die gepest worden, die een muurtje om zichzelf bouwen en waarbij het zelfvertrouwen weg is.
.
Als je bij mij in de praktijk komt is altijd het eerste waar ik aan werk de ‘veiligheid’. Je moet je op je gemak voelen bij mij, want ik ben van mening dat het anders niet gaat lukken. Dit is hetzelfde met leren, als je niet lekker in je vel zit dan lukt het leren ook niet.
Dat vind ik ook het mooie aan wat ik nu doe, ik kijk naar het kind, kijk wat zij nodig hebben en ze krijgen alle aandacht van mij en doen alleen maar leuke dingen. We werken aan het zelfvertrouwen, maar ook aan de leerproblemen zoals lezen of rekenen. Maar dit alles op het tempo van het kind, het kind bepaald wat we doen en hoe snel we iets doen. De eerste paar keer staan altijd in het teken van een vertrouwde en veilige omgeving te creëren.
Zodat het kind gaat ervaren dat het veel talenten en kwaliteiten heeft en dat het leren weer een feestje wordt.
.
Al na een paar keer zie ik een veel meer ontspannen kind dat veel meer op zijn gemak is en er veel meer zin in heeft. En dat ze ook gaan zien waar ze goed in zijn, en dat het leren weer leuk wordt.
Denk je nu deze werkwijze spreekt mij aan en zou goed bij mijn kind passen? Neem dan geheel vrijblijvend contact met mij op via het contactformulier of 0625193973 dan plannen we een gratis kennismakingsgesprek. Zodat we samen kunnen kijken wat ik voor jullie kan betekenen.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial
Facebook
Instagram